Ataki histerii u 2,5 latka - , bezpłatne porady lekarskie On-Line

Dziś jest:Niedziela, 23 listopada 2014, Imieniny: Adeli, Klemensa
Porady Eksperta

Ataki histerii u 2,5 latka

Pytanie dotyczy: histeria, dziecko


Potrzebuję pomocy, jestem oszołomiona, zmęczona i zaniepokojona atakami histerii które urządza mój 2,5 letni synek. Proszę go powiedzmy by podszedł się ubrać gdyż wychodzimy on krzyczy i się wyrywa, udaje mi się go ubrać wychodzimy a wracając znów lament i płacz gdyż tym razem nie chce do domu. Zanoszę go na rękach do domu a tu prawdziwa histeria, rzucanie się na podłogę, bicie, kopanie, ciągnięcie za włosy,niesamowity krzyk jakby ze skóry obdzierali. Atak tak ogromny że zaczyna się krztusić, ma odruch wymiotny, nie daje nic przytrzymywanie, tulenie, tłumaczenie że jest wszystko dobrze, by się uspokoił. Jestem strasznie zdesperowana, doszukuję się winy w sobie, nie wiem jak sobie z tym poradzić, czy to normalny okres w życiu dziecka czy coś robię nie tak? Mam tylko jedno dziecko staram się poświęcić jak najwięcej, boję się że ponoszę klęskę na polu wychowawczym... Proszę o pomoc

Odpowiedź Eksperta:

Beata Paszukow

Psycholog, pedagog, surdopedagog, oligofrenopedagog

Przyczyn opisanego przez Panią zachowania dziecka może być wiele. Jedną z nich są zmiany charakterystyczne dla tego etapu rozwojowego dziecka i napięcie z tym związane.

Drugi rok życia to intensywny moment w rozwoju, pełen skrajnych emocji i zdobywania nowych umiejętności. Z jednej strony dziecko zaczyna postrzegać swoją odrębność, chce niezależności, z drugiej towarzyszyć może temu duży poziom lęku. Dwuletnie dziecko chce być bardzo samodzielne i wykonywać różne czynności, niezależnie od tego, czy potrafi to zrobić. Charakterystyczny dla tego etapu rozwojowego jest upór dziecka, ciągła odmowa – „nie”. Dwulatek lubi skupiać na sobie uwagę innych. Emocje bywają zmienne i są poza kontrolą dziecka – dziecko śmieje się, za chwilę płacze, chwilę później okazuje złość. Kiedy się złości potrafi rzucać zabawkami, niszczyć je, bić kogoś, drapać, ugryźć, płakać, krzyczeć.

Trudne zachowania dziecka mogą ulegać nasileniu z powodu błędów wychowawczych, trudnej, pełnej napięcia sytuacji rodzinnej, choroby (np. alergii, refluksu).

Zachowania dziecka mogą być niezwykle trudne, wzbudzać wiele emocji. Ważne w tym czasie są spokój, opanowanie, uporządkowanie, stanowczość rodziców. Zdaję sobie sprawę, że kiedy dziecko zachowuje się tak, jak Pani opisała, niezwykle trudno zachować spokój. Jednak napięcie rodzica, okazywane w zachowaniu wobec dziecka tylko pogorszy sytuację. Dziecko przeżywa trudne emocje ale uczy się też jak je okazywać, jaki sposób okazywania złości jest właściwy a jaki nie. Maluch uczy się też jak swoim zachowaniem coś spowodować – np. uzyskać uwagę mamy, wymusić coś. Z jednej strony potrzebne jest opanowanie i zrozumienie dla trudności dziecka, związanych z trudnym etapem rozwoju, z drugiej strony – należy uczyć dziecko, że pewne zachowania nie mogą mieć miejsca. Jest wiele publikacji (dostępnych również w Internecie) dotyczących tego, jak poradzić sobie z trudnym zachowaniem dziecka. Każde dziecko jest inne i do własnego dziecka, jego zachowań należy dopasować metody postępowania. Czasem pomaga spokojne bycie z dzieckiem, bez tłumaczenia, mówienia do niego, czasem wyjście z pokoju i pozwolenie, by się uspokoił. Skuteczne może być też ustalenie za jakie zachowania dziecko będzie nagradzane a za jakie nie. Ważne, by
z dzieckiem rozmawiać (kiedy jest spokojne), ustalać, za jakie zachowanie będzie nagradzane, dawać dużo uwagi, dać możliwość pozytywnego wykazania się, okazywać zrozumienie („wiem, rozumiem, chciałeś jeszcze zostać na placu zabaw”) ale przypominać ustalenia („wracamy już do domu, bo jest czas na podwieczorek”). Pomocne jest ustalenie stałego rytmu dnia, uporządkowanie oraz konsekwencja. Niezwykle istotne jest, by nie oceniała Pani zachowania dziecka jako wyniku własnej porażki wychowawczej. Błąd jest rzeczą ludzką i trudna sztuka wychowania dziecka nie jest wolna od błędów rodzicielskich. Ważne, by wyciągać wnioski i się na błędach uczyć. Napisała Pani, że poświęca dziecku dużo uwagi i czasu. To, że poszukuje Pani rozwiązań wskazuje na to, że jest Pani mamą, która stara się i troszczy. Poczucie winy –często zupełnie nie mające związku z prawdziwą winą – powoduje, że odczuwane emocje paraliżują działania rodzica, odbierają radość, nasilają więc napięcie dziecka – zamknięte koło. Myślę, że warto poszukać sposobów na poradzenie sobie ze stresem, relaks po trudnym dniu. Warto też poczytać, co na forach o swoich trudnościach piszą inne mamy. Okaże się pewnie, że nie tylko Pani ma trudność z zapanowaniem nad niesfornym dwulatkiem. Może się okazać, że radzi sobie Pani dużo lepiej, niż Pani myślała:)

Podoba Ci się ta porada?

Najnowsze wątki na forum

alergia w ciąży

Witam od 10 lat cierpię na alergie zawsze brałam Amertil i było dobrze teraz...

Iwona.23 | 2014-11-22 14:29

Wystająca "kość" w nadgarstku.

Witam. Jakiś czas temu na prawym nadgarstku (na stronie zewnętrznej)...

norton12 | 2014-11-21 18:58

opinie ,prosze o pomoc

Witam Mam 20lat i moim problemem jest okres. Ostatni okres miałam 31/08...

dosiaaaa94 | 2014-11-21 14:04

Zadaj pytanie Ekspertowi

Porady Eksperta

Jeżeli w naszej bazie brakuje
odpowiedzi na Twoje pytanie
zapytaj naszego Eksperta



W serwisie: Ogłoszenia medyczne | Porady medyczne | Forum medyczne
Placówki zdrowia: Warszawa | Kraków | Wrocław | Poznań | Białystok | Łódź | Katowice | Gdańsk | Szczecin
iLekarze.pl: Komunikaty | Reklama w serwisie | Zostań redaktorem | Patronat medialny | Współpraca | Dla prasy i mediów | Napisz do nas
Nasze fora: Lekarz rodzinny | Alergolog Forum | Dermatolog Forum | Dietetyk Forum | Ginekolog Forum | Laryngolog Forum | Neurolog Forum | Psychiatra Forum | Psycholog Forum | Seksuolog Forum | Forum Stomatolog | Forum Urolog | Forum Okulista

Treści prezentowane w serwisie iLekarze.pl mają jedynie charakter edukacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić wizyty u lekarza.

© Copyright by iLekarze.pl, 2007-2014

Content